ko je bela zbir svih frekvencija, crna je njihovo potpuno odsustvo – tišina u pravom fizičkom smislu. Crna površina praktično ne odbija nijednu frekvenciju iz opsega od 400 do 790 THz nazad ka oku; ona ih upija. Nema treperenja, nema signala koji stiže do nas. To je jedina boja koja nastaje ne od prisustva, nego od odsustva.
U slikarstvu, crna nikad nije prazna – kad povučem crnu liniju oko forme, ili utopim ugao platna u senku, osećam da tu, u toj tišini bez frekvencije, sve ostale boje konačno dobijaju prostor da zasijaju jače.
U enterijeru, crna radi potpuno istu stvar, samo u većim razmerama. Crn okvir oko slike, crna polica ispod nje, ili čak jedan crni detalj u prostoriji – sve to funkcioniše kao “tačka nule” od koje oko kreće. Baš zato se umetničke slike sa jakim bojama često najbolje ističu u prostorima koji imaju bar jedan crni akcenat u blizini – on ne krade pažnju, nego je usmerava.